Podziel się:

MoE, Nadja
pawilon| poznań | 21.11.2025

Wydany niemal równo miesiąc temu najnowszy album duetu Nadja znajduje się w kompletnej dźwiękowej opozycji do potężnych, genialnie skonstruowanych Labyrinthine czy Bodycage. Cut wyróżnia się klimatem, ale jednak trochę brakuje mu intensywności, tak więc dobrze się stało, że Aidan Baker oraz Leah Buckareff postanowili nowe utwory w wersji koncertowej wyraźnie przearanżować, wzmocnić. Z przygotowanych na ten wieczór kompozycji najmocniej wybrzmiały o wiele bardziej mroczny w stosunku do wersji albumowej, zawierający partie gry smyczkiem na gitarze, niezwykle masywny „It's Cold When You Cut Me” oraz fantastycznie zapętlony, hipnotyczny, rosnący z każdą kolejną minutą „She Ate His Dreams From The Inside & Spat Out The Frozen Fucking Bones”. Gitarowe dekonstrukcje, dronowa surowość oraz coraz to gęstsze repetycje wprowadzały w stan głębokiego transu, trochę szkoda, że koncert trwał tylko pięćdziesiąt minut.

Całe szczęście zaraz po koncercie Kanadyjczyków zagrał mający na koncie kilka ciekawych wydawnictw oraz współprac (m.in. z Keiji Haino) norweski duet MoE. Guro Skumsnes Moe i Håvard Skaset, którzy zwykle w wersji koncertowej występowali jako trio, tym razem, ku wielkiemu zaskoczeniu, pojawili się bez perkusisty. Skandynawowie postawili na improwizacje i w drodze eksperymentu swoje noise-punkowe utwory zagrali bez jakichkolwiek partii perkusyjnych, przez co stały się one niezwykle ciężkie, pełne zapaści i zwolnień. Charyzmatyczna Guro Skumsnes Moe imponowała szamańską energią oraz ogromnymi możliwościami wokalnymi. Urozmaicona elementami sludge/ drone całość wybrzmiała zaskakująco posępnie, chwilami wręcz obłędnie. Kapitalnie wypadły zwłaszcza „Silver Lining” (jedyny zagrany kawałek z ostatniego, znakomitego The Crone), „Paris”, „No Noise”, „To David” oraz „Island”. Eksperyment, który najpierw stał się źródłem pewnego dysonansu, finalnie okazał się niebywale ekscytującym przeżyciem.

[Dariusz Rybus] 

[zdjęcia: Ewelina Kwiatkowska]